Hoi. Ik ben Amanda.
Ik werk als HR-manager. Daarnaast ben ik solo mama van Lea, mijn favoriete mens. Ondanks de aanzienlijk slechtere werktijden, is dat vanzelfsprekend mijn leukste functie.
Amanda MaibaumMijn route is niet bepaald een rechte lijn. Ik heb maar kort op de middelbare school gezeten en die niet afgemaakt. Later deed ik een sportopleiding, gaf ik les, deed ik onderzoek en verdiepte ik me in psychologie, bedrijfskunde en HR. Ook werkte ik als coach met mensen en jongeren die extra ondersteuning nodig hadden.
Dat ik uiteindelijk een hbo-opleiding afrondde en nu HR-manager ben, heb ik niet cadeau gekregen — en daar ben ik heel trots op.
Mijn keurige bewijsstukken staan op LinkedIn. Die site moet tenslotte ook ergens goed voor zijn.
Op papier zijn het nogal verschillende dingen. Toch loopt er één duidelijke draad doorheen: mensen, de zaken waar zij tegenaan lopen en de vraag wat we daarin voor elkaar kunnen betekenen.
Dat zie je ook terug in mijn huidige werk. Midden tussen gedrag, belangen en regels zoek ik naar wat wél kan, zie ik snel verbanden en breng ik ingewikkelde problemen terug tot iets waarmee je verder kunt. En ik stel graag de vraag die nog niet gesteld is.
Maar mijn werk is natuurlijk niet het hele verhaal.
Ik houd van muziek, CrossFit, foute humor en ideeën die binnen vijf minuten alweer groter zijn dan de bedoeling was. Als ik ergens in geloof, ga ik er doorgaans vol voor. Voor wie in kleurenanalyse gelooft: behoorlijk knalgeel. Voor wie daar niet in gelooft: enthousiast, nieuwsgierig en af en toe een tikje veel.
Dat betekent niet dat ik mijn eigen leven altijd keurig op orde heb. Ik woon nog altijd in een klushuis, eet veel te vaak een hele rol koek op en vind mezelf en andere mensen soms vreselijk ingewikkeld. Verrassing: ook mijn zaken zijn menselijk.
Wat ik wél al heel lang weet, is dat ik iets wil bijdragen. En sinds ik moeder ben, is die wens alleen maar sterker geworden. Ik hoop dat Lea later niet alleen onthoudt wat ik haar heb verteld, maar vooral wat ze mij heeft zien doen.
Wat je geeft, krijg je niet altijd terug. Maar wat je geeft, zegt wél iets over wie je bent.
Daarom BMZ.
Jij bent mens. Ik ben mens. We hebben allemaal zo onze zaken — en allemaal iets waarmee we een ander verder kunnen helpen.